Kim naprawdę jest moje dziecko? Niby dobrze Je znam, a jednak tak wiele dotyczących Go spraw pozostaje dla mnie tajemnicą… Czy w jakiś sposób swego dziecka nie zaniedbuję albo, co gorsza, nie krzywdzę? Czy np. wiem, o czym marzy ono w głębi ducha, albo czy właściwie rozpoznaję Jego talenty? I wreszcie: dlaczego czasami tak trudno jest nam się porozumieć, dlaczego od dłuższego czasu trwa między nami konflikt?

Te i inne pytania stawiają sobie każdego dnia odpowiedzialni rodzice, zatroskani o szczęście swoich pociech. W sukurs przychodzi im astrologia humanistyczna, która pozwala opracować wyjątkowy, konkretny i osadzony w realiach życiowych portret dziecka. Składają się nań liczne żywotne kwestie, rozpatrywane w odniesieniu do kosmicznego wymiaru ludzkiej natury. Oto najważniejsze z nich:

  • typ osobowości dziecka (np. właściwy Mu rodzaj wrażliwości czy przejawiane ułomności charakteru)
  • stosunek dziecka do edukacji, Jego predyspozycje intelektualno-zawodowe i szczególne uzdolnienia
  • osobnicze trendy rozwojowe dziecka, ich obecne i prognozowane manifestacje
  • indywidualne trudności doświadczane przez dziecko (np. czy faktycznie cierpi Ono na ADHD)
  • naturalne kryzysy rozwojowe i okresy buntu (np. bunt piętnastolatka) oraz ich konsekwencje w dorosłości
  • zharmonizowanie osobowości dziecka z osobowościami rodziców, determinujące jakość ich wzajemnych relacji.

Jednym słowem portret dziecka pozwala rodzicom głęboko wniknąć w Jego osobowość, przyczyniając się do podniesienia poziomu obopólnej akceptacji, a tym samym – umocnienia rodzinnych więzi. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach wydaje się to nie do przecenienia.

Portret ów omawiany jest w dwóch etapach: w obecności samych rodziców, a następnie w obecności rodziców i dziecka.